Πολιτική συγκυρία και εκλογές.

Οι τελευταίοι μήνες χαρακτηρίζονται από την όξυνση της επίθεσης Συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ  σε λαό και νεολαία, ο λαϊκός παράγοντας όμως δεν άφησε τη βάναυση αυτή επίθεση αναπάντητη. Απέναντι στη διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων, στον κατακερματισμού του κοινωνικού κράτους και στην αναδιάρθρωση στο χώρο της εκπαίδευσης η απάντηση ήρθε με τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του προηγούμενου διαστήματος, οι οποίες κατάφεραν να παράξουν τριγμούς στο πολιτικό σκηνικό και να στείλουν ένα ηχηρό μήνυμα στην ήδη απονομιμοποιημένη συγκυβέρνηση και όσα αστικά κόμματα μετέχουν ή τη στηρίζουν. Για να μπορέσουν λοιπόν να «μαζέψουν την ασυμμάζευτη» κοινωνική οργή προκήρυξαν βουλευτικές εκλογές για την 6^η Μάη. Ωστόσο, το αποτέλεσμα τους δεν ήταν αυτό που θα περίμεναν οι υποστηρικτές του μνημονίου και της αντιλαϊκής πολιτικής. Ο δικομματισμός έφτασε να είναι πιο αδύναμος από ποτέ, μέσα από τα κόμματά του όμως προέκυψαν νέα, τα οποία σαφώς δεν είναι αντιμνημονιακά, όπως προβάλλουν, αλλά έχουν σαφή πρόθεση να εκμεταλλευτούν την δυσαρέσκεια του λαού. Τέτοιος είναι ο πολιτικός λόγος και το πρόταγμα της δεξιάς Ν.Δ.-Καμμένου αλλά και της ακροδεξιάς Χρυσής Αυγής που προωθεί τα πογκρόμ μεταναστών, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, την αυταρχικοποίηση με στόχο τη θωράκιση του κράτους απέναντι στη λαϊκή αντίσταση.

Από την άλλη όμως η άνοδος της αριστεράς και η εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ, αποδεικνύουν την αναγκαιότητα αλλαγής της πολιτικής που ακολουθείται, από μια φιλολαϊκή πολιτική, στη λογική που αυτή μπαίνει από την αριστερά, και πηγάζει ακριβώς απ’ τις κινητοποιήσεις του προηγούμενου διαστήματος. Παρ’ όλα αυτά, ο δρόμος που θα φέρει τη ρήξη και εν τέλει την ανατροπή αυτού του συστήματος, δεν πέρασε και δεν περνάει μέσα από το κοινοβούλιο, αλλά μέσα από το μαζικό και αποφασιστικό κίνημα.

Επομένως, το στοίχημα στο οποίο καλούνται από δω και στο εξής να απαντήσουν λαός και αριστερά είναι, αν θα μπορέσει η αγανάκτηση να ενσωματωθεί από μεριάς κράτους, ή αν η δίκαιη αγανάκτηση και οργή, θα γίνουν η σπίθα που θα βάλει στον κάμπο φωτιά,  αν θα γίνουν η αρχή του αγώνα για να πάρουμε πίσω όσα μας στερούν.

Φοιτητικές εκλογές 16 Μάη.

Λίγα λόγια για το ποιοι είμαστε..

Είμαστε αυτοί που είναι  στα αμφιθέατρα και  παρακολουθούν τα ίδια μαθήματα με σένα, που μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες και τα ίδια όνειρα… που περάσαμε στο Ιστορικό-Αρχαιολογικό γιατί είχαμε στόχους και ελπίδες όπως εσύ και βλέπουμε τις πόρτες να κλείνουν και το μέλλον μας να είναι η ανεργία. Είμαστε όμως κι αυτοί που δεν βολεύονται με τα λίγα που τους δίνουν, που κοιτάμε ψηλά και αποφασίζουμε να παλέψουμε για να διεκδικήσουμε όσα μας στερούν.

Είμαστε η ΑΝ.ΟΜ.Ι.Α.  και απευθυνόμαστε σε σένα συναδέλφισσα  και συνάδελφε, όχι για προσωπικό μας όφελος αλλά για να σου περάσουμε τους φόβους, τις αγωνίες αλλά και τις ελπίδες και τα όνειρά μας. Είμαστε μια συσπείρωση αριστερών φοιτητών  που λειτουργεί με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και που παρεμβαίνει στον κοινωνικό της χώρο για να σπάσει την απάθεια που καλλιεργείται από την κυρίαρχη ιδεολογία και να θέσει τις βάσεις για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας από όλους τους φοιτητές. Δε λειτουργούμε αντιπροσωπευτικά, αλλά μαζικά. Η πολιτική πρακτική μας δημιουργείται από εμάς τους ίδιους, από την πολιτική μας ζύμωση και την καθημερινή επαφή μας με τους συμφοιτητές μας και δεν έρχεται από τα πάνω, μιας και δεν είμαστε πολιτική νεολαία κάποιας παράταξης .Δεν υπάρχουν ιεραρχίες και εγγραφές ή διαγραφές ατόμων. Τέλος, η συλλογικότητα της  ΑΝ.ΟΜ.Ι.Α. συντονίζεται και συμμετέχει στο δίκτυο σχημάτων των Ε.Α.Α.Κ. (Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση) που βρίσκονται στις άλλες σχολές.

       Παλεύουμε για δωρεάν εκπαίδευση, πτυχία με κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα, ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών και εργασίας, εναντιωνόμαστε στην εντατικοποίηση και την πειθάρχηση της νεολαίας που στοχεύει στην καταστολή συνειδήσεων και τη δημιουργία ελαστικών και παθητικών εργαζομένων, στην αστυνομοκρατία, το ρατσισμό.  Αγωνιζόμαστε για ένα Πανεπιστήμιο και μια κοινωνία   βασισμένα στις ανάγκες της κοινωνίας και όχι της εξουσίας, έχοντας ως πρακτικές μας τις διαδηλώσεις, τις καταλήψεις, τις παραστάσεις διαμαρτυρίας τη σύγκρουση με τον κρατικό μηχανισμό και κάθε άλλη μορφή που ιστορικά υιοθέτησαν τα κινήματα της νεολαίας.

Επιμένουμε να είμαστε:                                              

Ανεξάρτητοι από κράτος, κόμματα, καθηγητικές κλίκες και κάθε κρατικό μηχανισμό. Είμαστε ριζικά αντίθετοι στο σύστημα που η κυρίαρχη πολιτική εξυπηρετεί, αντίθετοι στην απαξίωση του ανθρώπου είτε με την έννοια της προσωπικότητας, είτε του εργαζόμενου, του φοιτητή, εν τέλει του κοινωνικού ανθρώπου.

Αριστεροί γιατί απέναντι στον ατομικό δρόμο και τη λογική του «εγώ ελπίζω να τη βολέψω», απαντάμε με το χτίσιμο συλλογικοτήτων, τη συγκρότηση κινημάτων. Γιατί απέναντι στο βόλεμα και τον εφησυχασμό, την απάθεια  και την υποταγή, αντιπαραθέτουμε το δρόμο του συλλογικού μας αγώνα, τον πλουραλισμό, το δρόμο των γενικών συνελεύσεων και του μαζικού κινήματος. Γιατί σε αυτούς που επιμένουν να μας πείσουν πως το συμφέρον όλων μας είναι τα κέρδη των αφεντικών, απαντάμε με την υπεράσπιση των συμφερόντων εργαζομένων και νεολαίας. Γιατί η ιστορία όχι μόνο δεν τελείωσε αλλά περιέχει, στις συγκρούσεις του σήμερα, στις αγωνίες και τους αγώνες μας, το σπόρο της ελπίδας, το σπόρο της ανατροπής.

Σχήμα και όχι παράταξη, μια ζωντανή, ανεξάρτητη, αγωνιζόμενη συλλογικότητα. Γιατί στην κυνική μονοχρωμία των επίσημων παρατάξεων αντιπαραθέτουμε την πολυχρωμία και την πολυτασικότητα, απέναντι στην στείρα ομογενοποίηση, προωθούμε τη δημοκρατική κουλτούρα και τη σύγκλιση πολιτικών αντιλήψεων. Γιατί το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται το πανεπιστήμιο και το φοιτητικό κίνημα είναι η λογική της παράταξης, ως ιμάντα μεταβίβασης της κομματικής γραμμής από τους λίγους φωτισμένους φοιτητοπατέρες.

Η φυσιογνωμία μας, που στηρίζει την πολιτική από τα κάτω- από τον κόσμο του κινήματος, είναι αντίθετη με τις εκλογές και τα προσωποκεντρικά όργανα που προκύπτουν από αυτές (Δ.Σ.), η αναγκαιότητα όμως να παρεμβαίνουμε σε κάθε όργανο λήψης αποφάσεων ώστε οι καθεστωτικές παρατάξεις να μη δρουν ανενόχλητες ενάντια στα φοιτητικά δικαιώματα και να μπορεί ο σύλλογος φοιτητών να κινείται προς μια αγωνιστική κατεύθυνση, καθιστά τη συμμετοχή μας αναγκαία. Γι’ αυτό το λόγο, για εμάς η διαδικασία των φοιτητικών εκλογών είναι μια από τις πολιτικές μάχες που καλούμαστε να δώσουμε.

Και καλούμαστε να τη δώσουμε ενάντια σε όσους προτάσσουν  τα συμφέροντα των λίγων απέναντι στις συλλογικές διεκδικήσεις…

ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Ή Αλλιώς Νέα Δημοκρατία, ή απλά «απόγονοι του δολοφόνου Καλαμπόκα».

Η ΔΑΠ, που μέχρι πρότινος ξέραμε, ήταν η παράταξη που ήταν «πάντα στο πλευρό του φοιτητή» και «με τιμή» ,όπως υπογράφει, μοιράζει απλόχερα σημειώσεις και προσκλήσεις για το W. Είναι η ίδια ΔΑΠ που το Σεπτέμβρη έλεγε πως είναι ενάντια στο νόμο Διαμαντοπούλου,  αλλά λειτούργησε ως μέσο για την καταστολή των φοιτητικών κινητοποιήσεων και την εφαρμογή πτυχών του νόμου, είναι εν τέλει η ΔΑΠ που όλοι είδαμε και στη φιλοσοφική να «στέλνει» 30 αφηνιασμένες ΔΑΠ-ίτισσες, να επιτεθούν σε 3 συντρόφισσες και συναδέλφους μας, καθώς για τα δικά της δεδομένα κάθε φωνή που αντιπαρατίθεται στη «ΔΑΠ της αυτοδυναμίας» πρέπει να παύει. Είναι η ΔΑΠ που υποστήριξε την εφαρμογή του Συμβουλίου Διοίκησης στα ΤΕΙ της Σίνδου, στέλνοντας συναδέλφους μας στο νοσοκομείο, επειδή «τόλμησαν» να διαδηλώσουν ενάντια στον αντιδραστικό νόμο του Υπουργείου. Κι ενώ η ΔΑΠ εφαρμόζει αυτές τις πρακτικές που θυμίζουν μαύρες σελίδες τις ιστορίας, όπως την δολοφονική επίθεση του μέλους της νεολαίας της ΝΔ, Καλαμπόκα, στον καθηγητή Νίκο Τεμπονέρα ή τις επιθέσεις των φασιστών της Χρυσής Αυγής, μέσα στη σχολή αρκείται στο να παραπλανεί ως άλλη «αθώα περιστερά» όπως εξ άλλου είναι και το σύμβολό της  και να θυματοποιεί τους θύτες-τραμπούκους-ΔΑΠίτες λέγοντας σε πηγαδάκια πως οι «αριστεροί κυνηγούν κόσμο». Τα ίδια τα γεγονότα όμως, ξεγυμνώνουν τα ψέμματά της..

ΠΑΣΠ-ΠΑΣΟΚ ή αλλιώς ο πράσινος κλώνος της ΔΑΠ.

Η ΠΑΣΠ, πρώτη δύναμη στη σχολή μας, ε μάλλον δεν έχει να καταδείξει κάτι διαφορετικό από την ΔΑΠ. Η λογική της είναι αυτή των ΠΑΡΤΥ και των πελατειακών σχέσεων, αλλά όλα αυτά «σοσιαλιστικά και ανεξάρτητα» μιας και όπως λένε δεν σχετίζονται με το ΠΑΣΟΚ. Αλλά όλοι θυμόμαστε τον Γιωργάκη να μιλάει στα συνέδριά της. Είναι οι υπέρμαχοι (?) των γενικών συνελεύσεων, αλλά ποτέ δεν έρχονται πάνω απο 2 άτομα-ενώ είναι πρώτη δύναμη. Είναι αγωνιστές, αλλά δεν παίρνουν θέση για τις αντιδραστικές αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών, είναι «πρώτη δύναμη λόγω έργου» αλλά το έργο τους κανείς δεν το είδε.. Εκτός αν έργο είναι πως η γραμματεία είναι ανοιχτή μέχρι τις 13:30 κι όχι τις 13:00, όπως ευαγγελίζονται.

ΚΝΕ ή χωρίς την ψήφο, το κόμμα δε γυρνά...

Οι αγωνιστές, οι κομμουνιστές, οι ασυμβίβαστοι, οι αδιάφθοροι.. Όλα συνοψίζονται στο 40 χρόνια ΚΝΕ! Το οποίο εμάς δεν μας λέει κάτι. Τα αγωνιστικά παράσημα δεν προκύπτουν ούτε από τα χρόνια που «κουβαλάει κανείς στην πλάτη», ούτε από τον απογειωμένο πολιτικό του λόγο. Οι αγώνες δεν δίνονται για να μπορεί κανείς να τους καπελώνει και να τους εκφυλίζει, δεν ντύνονται με λάβαρα του ΚΚΕ, αλλά είναι κτήμα των κινημάτων, είναι αγώνας που δίνεται για να ανατρέπουμε τις άδικες πολιτικές. Όποιο όνομα κι αν έχουν (ΠΚΣ,ΜΑΣ,ΚΝΕ, ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ κλπ κλπ) το νόημα ίδιο μένει. Και όλοι θυμόμαστε τη στάση τους στις καταλήψεις, που προτιμούσαν αν και αγωνιστές, η ΔΑΠ με τους μηχανισμούς της να μπλοκάρει τις κινητοποιήσεις, παρά να ενωθούν με το κίνημα.

ΑΡΕΝ. Ποια?? Ααα η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ.

Για μας κάθε συλλογικότητα που αποφασίζει να  γίνει κομμάτι του κινήματος οφείλει να έχει συστηματική παρουσία στον σύλλογό της, όχι για λόγους ψηφοθηρίας ή εκλογικών αποτυπώσεων, αλλά για να αφουγκράζεται τα προβλήματα των φοιτητών και στα συλλογικά προβλήματα, μαζικά και αποφασιστικά να δίνει λύσεις. Όσο τα δικαιώματά μας είναι υπό διακύβευση, ο αγώνας δεν έχει ημερομηνίες λήξης, ούτε σχετίζεται με την άνοδο ή πτώση πολιτικών κομμάτων.

Όση κι αν είναι η απογοήτευση και η οργή για την κοινωνική κατάσταση και για το πώς οι καθεστωτικές παρατάξεις( ΔΑΠ, ΠΑΣΠ) αλλά και όσοι στο όνομα των αγώνων έστηναν τις προσωπικές ή και κομματικές τους φιλοδοξίες, άφησαν να διαλυθούν η Παιδεία και τα κοινωνικά δικαιώματα, η αποχή δεν είναι λύση. Ίσα ίσα, η αποχή είναι αυτή που τους δίνει τη νομιμότητα να κόβουν και να ράβουν, να καταστρατηγούν δικαιώματα και κατακτήσεις.. Γιατί όπως είπε και ο Μπρέχτ:

Αυτoί που είναι ενάντια της πολιτικής,

Είναι υπέρ της πολιτικής που τους επιβάλλεται…

                                                                                                           

«ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΒΑΘΙΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΤΟΝ…»

Σε τέτοιες περιόδους κοινωνικής και οικονομικής κρίσης, όπως αυτή που βιώνουμε, ιστορικό φαινόμενο αποτελεί από τη μια η ριζοσπαστικοποίησή  των λαϊκών στρωμάτων για την ανατροπή βάναυσων πολιτικών και την οικοδόμηση μιας άλλης κοινωνίας, αλλά απ’ την άλλη και η άνοδος του φασισμού.

Ενώ πραγματικοί υπαίτιοι για την εξαθλίωση και την κοινωνική αδικία που επικρατεί, είναι οι ισχυροί που πασχίζουν να διατηρήσουν το καπιταλιστικό σύστημα-από τα αφεντικά και τους πολιτικούς που ψηφίζουν αντιλαϊκά μέτρα, μέχρι τις δυνάμεις καταστολής που τους περιφρουρούν- οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί τους, όπως τα ΜΜΕ, χρησιμοποιούν ως «αποδιοπομπαίους τράγους» τους μετανάστες, τους διαδηλωτές, κάθε έναν που δεν προσαρμόζεται στα δικά τους πρότυπα, ώστε να αποπροσανατολίζουν την κοινή γνώμη και να ξεκινήσουν ένα κυνήγι μαγισσών για όσους υποτίθεται πως «ευθύνονται για το σημείο που φτάσαμε σήμερα».

Ο φασισμός ως ιδεολόγημα που προωθείται στην κοινωνία, διευκολύνει την άσκηση μιας αυταρχικής πολιτικής σαν τη σημερινή, που κόβει μισθούς και συντάξεις, καταργεί την έννοια της δημόσιας μέριμνας(υγεία και εκπαίδευση) και καταδικάζει ολόκληρες γενιές στην ανεργία και την πείνα, μιας και όσοι την ασκούν παρουσιάζονται ως σωτήρες που αναγκαστικά την εφαρμόζουν. Αυτή την πολιτική εξυπηρετούν και οι νεοναζιστικές ομάδες με πρώτη τη Χρυσή Αυγή, οι οποίες επιδίδονται τους τελευταίους μήνες σε επιθέσεις σε διαδηλωτές (πολλοί θα θυμούνται την επίθεση τους μαζί με τα ΜΑΤ στους διαδηλωτές της πλατείας Συντάγματος) και δολοφονικές επιθέσεις σε μετανάστες. Τα συμφέροντα που προστατεύουν οι εν λόγω ομάδες δολοφόνων, δεν είναι τα εθνικά όπως ευαγγελίζονται, αλλά αυτά των «έχοντων και κατέχοντων», μιας και οι επιθέσεις τους έχουν ως στόχο κομμάτια του λαού που εξεγείρονται.

Τέτοιες φασιστικές λογικές και πρακτικές δεν έμειναν εκτός των Πανεπιστημίων. Στις καταλήψεις του Σεπτέμβρη παρακρατικές ομάδες επιτέθηκαν σε συλλόγους φοιτητών σε Αθήνα(μεταλλειολόγοι και χημικοί) και Θεσσαλονίκη(ηλεκτρολόγοι-μηχανολόγοι) για να τρομοκρατήσουν την αγωνιζόμενη νεολαία. Πριν λίγες μέρες, στη φιλοσοφική σχολή αποδείχθηκε η νομιμοποίηση που έχει πλέον ο φασισμός αλλά και το ότι το ίδιο το κράτος τον καλύπτει, όταν μέλος της ΔΑΠ( της φοιτητικής δηλαδή παράταξης της ΝΔ) με περηφάνια δήλωνε ότι ανήκει στη Χρυσή Αυγή και ότι θα επιθυμούσε μια χούντα αντίστοιχη εκείνης του ’67. Η ΔΑΠ για άλλη μια φορά μας αποδεικνύει πως ο ρόλος της μέσα στα πανεπιστήμια είναι αυτός του κατασταλτικού μηχανισμού, ακολουθώντας τα χνάρια του Καλαμπόκα-μέλους της ΟΝΝΕΔ( νεολαία της ΝΔ) που δολοφόνησε το ’91 τον καθηγητή Νίκο Τεμπονέρα. Τέτοιες φασιστικές απόψεις δεν πρέπει να μένουν αναπάντητες από τους φοιτητές, κάτι που η ιστορία του φοιτητικού κινήματος μας έχει αποδείξει με λαμπρό παράδειγμα όσους βρίσκονταν στο Πολυτεχνείο το ’73. Την απάντηση τη δίνει και το ίδιο το καταστατικό της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Ελλάδος, που προβλέπει τη διαγραφή από το σύλλογο κάθε φοιτητή που ανήκει σε ναζιστική οργάνωση.

Ένας λαός που ιστορικά πολέμησε το φασισμό σε κάθε μορφή του, οφείλει να μην τον ανεχτεί τώρα όπως αυτός πάει να εδραιωθεί. Καλούμε κάθε μέλος του συλλόγου να πάρει θέση ενάντια σε φασιστικές αντιλήψεις και συλλογικά να παλέψουμε για κάθε δικαίωμα που μας στερούν, μαζί με κάθε άλλο πληττόμενο κομμάτι της κοινωνίας, μέχρι την ανατροπή!

«…ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΜΟΝΟΣ, ΤΣΑΚΙΣΕ ΤΟΝ!»

     An.εξάρτητη  om.άδα i.στορικού a.ρχαιολογικού

ΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ, Ο ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ, Η ΑΝΝΟΥΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ «ΜΕΙΟΨΗΦΙΕΣ».

Για τις 15 και έπειτα τις 17 Φλεβάρη είχαν οριστεί από το Υπουργείο Παιδείας και τους υποτακτικούς του μέσα στο ΑΠΘ οι εκλογές για τη συγκρότηση του Συμβουλίου Διοίκησης.

Το Συμβούλιο Διοίκησης είναι μια πτυχή του Νόμου 4009, που αποτελεί μέρος της γενικότερης αναδιάρθρωσης που πλήττει λαό και νεολαία τα τελευταία χρόνια και του οποίου η ψήφισή τον περασμένο Αύγουστο έφερε κύμα αντιδράσεων απ’ όλη τη φοιτητική κοινότητα, που εκφράστηκε μέσω των κινητοποιήσεων του Σεπτέμβρη. Σε αυτά τα Συμβούλια Διοίκησης  8 ενδοπανεπιστημιακοί (οι υποψήφιοι των εκλογών, μεταξύ των οποίων είναι και ο δικός μας Μέντζος)  μαζί με 6 εξωπανεπιστημιακούς που καμία σχέση δεν θα έχουν με το ΑΠΘ, πόσο μάλλον με το χώρο της εκπαίδευσης και ένα φοιτητή (από την ΠΑΣΠ ή πιθανότερα τη ΔΑΠ) θα αποφασίζουν για εμάς, ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ.

 Ούτε οι φοιτητές, ούτε οι αρμόδιοι ή οι καθηγητές ενός τμήματος θα μπορούν να  αποφασίσουν γι’ αυτό, μιας και όλα θα περνάνε από το Συμβούλιο πεφωτισμένων που θα έχει στηθεί.

Το χρονικό μιας χαμένης εξεταστικής και η απάντηση των φοιτητών...

Με τη λήξη των καταλήψεων του Σεπτέμβρη, πέρα από την προσωρινή ήττα του φοιτητικού κινήματος ενάντια στον αντιδραστικό νόμο Διαμαντοπούλου, είχαμε να αντιμετωπίσουμε και το ρεβανσισμό μιας μεγάλης μερίδας καθηγητών, πιστών εντολοδόχων του Υπουργείου, οι οποίοι θέλοντας να διασφαλίσουν την εφαρμογή του μας στέρησαν το δικαίωμα για διπλή εξεταστική. Η απόφασή τους αυτή σαφώς δεν είχε να κάνει με τις υποτιθέμενες πιέσεις που δέχονταν απο πλευράς Υπουργείου, αλλά ως στόχο είχαν την περαιτέρω πειθάρχηση και εντατικοποίησή μας για να περάσουν μια ώρα αρχύτερα κάθε πτυχή του νόμου.
Η απάντηση όμως από μεριάς φοιτητών ήρθε, παρά τις προσπάθειες για αμαύρωση των αγώνων του προηγούμενου διαστήματος. Με μαζική παράσταση διαμαρτυρίας στη συνέλευση των καθηγητών και με το ψήφισμα που κατέθεσε η ΑΝ.ΟΜ.Ι.Α. μπορέσαμε συλλογικά να εξασφαλίσουμε την αύξηση των δηλώσεων μαθημάτων γι' αυτό το εξάμηνο!
ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ: Εκτός από τα 5 ως 8 μαθήματα που δηλώνουμε κανονικά στο εξάμηνο, μπορεί κανείς να δηλώσει επιπλέον μαθήματα (από τα 600σάρια που δεν προσφέρονται) που είχε σε προηγούμενα εξάμηνα(είτε χειμερινό, είτε θερινό) και δεν τα είχε περάσει. Αυτό ισχύει για όσους είναι από ένατο εξάμηνο και πάνω. (Οι δηλώσεις για τα επιπλέον μαθήματα θα γίνουν γραπτά.) Βέβαια, η ανακοίνωση αυτή έγινε εκ των υστέρων από την γραμματεία, ενώ  προηγουμένως μας είχε πληροφορήσει ο πρόεδρος οτι το ψήφισμά μας είχε περάσει ως έχει. Αυτό δεν αναιρεί τη νίκη όλων μας, αλλά αποδεικνύει πως τα δικαιώματά μας δεν εξασφαλίζονται παρά μόνο με ανυποχώρητο και συλλογικό αγώνα!
        ΑΥΤΗ Η ΝΙΚΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΕΚΤΗΜΕΝΟ ΜΕΡΙΚΩΝ, ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΟΛΟΥΣ! Σε αντίθεση με τις πρακτικές "δούναι και λαβείν" στις οπόιες μας έχουν συνηθίσει η ΠΑΣΠ και η ΔΑΠ, εμείς αποφασίζουμε να δράσουμε μαζικά και αποφασιστικά για τα δικαιώματά μας.
Μόνο με τη συλλογική πάλη και διεκδίκηση μπορούμε να διασφαλίσουμε τα κεκτημένα μας. Μόνο με τον ανυποχώρητο αγώνα μπορούμε να δείξουμε σε όσους υποθηκεύουν το μέλλον και τη ζωή μας πως οι φοιτητικοί αγώνες δεν ποινικοποιούνται!

                                                           ΑΝ.εξάρτητη ΟΜ.άδα Ι.στορικού Α.ρχαιολογικού

Κάλεσμα προς το σ.φ. Ιστορίας-Αρχαιολογίας

Αύριο, Παρασκευή 17_2 στις 8:00 όλες και όλοι στη Νομική! Να εμποδίσουμε για άλλη μια φορά τη συγκρότηση του Συμβουλίου Διοίκησης! Τόσο τα συμβούλια διοίκησης, όπως και κάθε πτυχή του Νόμου Διαμαντοπούλου, που έρχεται να διαλύσει τα εργασιακά μας δικαιώματα, να καταργήσει κάθε έννοια κοινωνικής παροχής, να εντατικοποιήσει και να πειθαρχήσει τους φοιτητές, ΔΕΝ ΧΩΡΑΝΕ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ!

ΚΑΤΩ ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΙ
 ΝΟΜΟΣ ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΦΟΙΤΗΤΗ!